-ଅଷ୍ଟମ ଅଙ୍କ-
ରୋଗ ଶୋକ ଜରା ମୃତ୍ୟୁ ଜର୍ଜରିତ ଜୀବନ ସାହାରା,
ଏ ଜଗତ ମିଥ୍ୟାମାୟା, ତୁଚ୍ଛଖାଲି କୁହୁଡି ପହଁରା;
ପଦେ ପଦେ ବାଧା ବିଘ୍ନ, ଦିଗେ ଦିଗେ ପୁରିଛି କଣ୍ଟକ;
ଖେଳାଲୀଳା କ୍ଷଣସ୍ଥାୟୀ, ବୃଥା ସବୁ, ସବୁ ନିରର୍ଥକ,
ଅସାର ସଂସାର।
ଧରାଧାମେ କାହିଁ ଶାନ୍ତି? କାହିଁ ମୁକ୍ତି? ଏ ତ କାରାଗାର।
କହ କହ ବିଷଣ୍ଣ ନାୟକ
ପୃଥିବୀର ରଙ୍ଗମଞ୍ଚେ
ଅହରହ ଅବିରାମ ଚଳେ ସତ୍ୟ ଯେ ମହାନାଟକ
କିଏ ତା’ର ସୂତ୍ରଧର?
କିଏ କର୍ତ୍ତା?
କେ ବା ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ?
ମୋହଗ୍ରସ୍ତ ମଦୋନ୍ମତ୍ତ ଉଦ୍ଧତ ତୁ ଅହମିକା-ଅନ୍ଧ,
ହଜାଇଛୁ ଅନ୍ତର୍ଦୃଷ୍ଟି, ଆଗୋଚର ସୃଷ୍ଟିର ପ୍ରବନ୍ଧ;
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ବିବର୍ତ୍ତନେ ଜନ୍ମେ ଜଡ, ଜଡୁଁ ହେଲା ଜୀବ,
ତୋ ପିଣ୍ଡରେ ପ୍ରାଣ ସେ ତ, ସେ ତ ଶିଖା, ତୁ ତାଙ୍କ ପ୍ରଦୀପ;
ସାଧକର ଭଗବାନ, ବିଜ୍ଞାନୀର ଆଦିମ ପ୍ରକୃତି।
ସେହି ମହାଶକ୍ତି
ବ୍ୟାପ୍ତିମୟୀ ବିଶ୍ବ ଛାଇ ଘେନିଥାନ୍ତି ରୂପରୂପାନ୍ତର
ପଞ୍ଚଭୂତେ ନାନାକୃତି ନାନାବର୍ଣ୍ଣ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର।
ମହାକଳୀ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ସେହି ପୁଣି ମହା-ସରସ୍ବତୀ ।
ସେ ପରମ ଜେହୋବା-ଆଲ୍ହା ମାତାମହୀ ଦେବୀ ଭଗବତୀ।
ସେ ପୁରୁଷ, ସେହି ନାରୀ, ଆପଣାର ଆପେ ପ୍ରତିଦ୍ବନ୍ଦ୍ବୀ;
ନିଜ ଗଢ଼ା ବନ୍ଦୀଶାଳେ ନିଜକୁ ସେ କରିଥାଏ ବନ୍ଦୀ;
ଅଣୁରେ ସେ ଅବସ୍ଥିତ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଠୁ ଆହୁରି ବିଶାଳ;
ସୂକ୍ଷ୍ମ ସ୍ଥୂଳ ଆଧାରିତ, ସେହି ପୁଣି ତହିଁରେ ଅଧାର;
ଏକ ବ୍ରହ୍ମ, ଅଦ୍ବିତୀୟ , ଜ୍ଞାନାତୀତ, ଅବ୍ୟକ୍ତ ଅଲେଖ,
ଘଟେ ଘଟେ ପ୍ରକଟିତ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ସେ ପୁଣି ଅନେକ।
ଖୋଜି ଖୋଜି ବୃନ୍ଦାବନେ ନିଧୁବନେ ରାଧିକା ବିଧୁରା;
ତୋ କୁଞ୍ଜେ ଲୁଚିଛି କୃଷ୍ଣ, ମଥାପିଟୁ ଗଲା ଯେ ମଥୁରା।
ହେ ସଂଦିଗ୍ଧ,
ଜୀବନର ସୀମା ଆଙ୍କିଦିଅ କାଳାତୀତ ମହାକାଳେ,
ନିଜସତ୍ତା ଯୋଗକର ଅବିକଳ୍ପ ଅନନ୍ତ ସତ୍ତାରେ,
ମହାକାଶ ପ୍ରତିଛବି ଫୁଟିଉଠୁ ଶିଶିର ବିନ୍ଦୁରେ;
ବନ୍ଧନର ବନ୍ଧ୍ୟାଲତା ଗର୍ଭବତୀ ମୁକ୍ତିର ମୁକୁଳେ;
ବିକାଶର ଧାରା କେବେ ହଜାଇନି
ସୃଷ୍ଟି ମହୋତ୍ସବ;
ମରଲୋକେ ଅମରତ୍ବ; ନର ଦେହେ
ଦେବତ୍ବ ସମ୍ଭବ;
ବିକଶିତ ତୋ ମାନସେ ଅତୀନ୍ଦ୍ରିୟ
ଦିବ୍ୟ ସେ ଆଲୋକ ।
ଯୋଗ ହେଉ ପୂର୍ଣ୍ଣ
ନମିଛି ଅତିମାନସ;
ବର ନର ହେବ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ।
ଈଶାବାସମିଦଂ ସର୍ବ ଯତ୍ କିଂଚ ଜଗତ୍ୟାଂ ଜଗତ୍;
ପରମୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୋ ସତ୍ୟ ନିତ୍ୟ ତ୍ବମେବ କେବଳମ୍।
ଓଁ ତତ୍ ସତ୍