କପୋତୀର ପକ୍ଷ ତଳେ କାଟିଦେଲି ଏ ମୋର ସନ୍ତକ-
ବ୍ୟର୍ଥ ଏହା ହେବ ନାହିଁ, ନୁହେଁ ଏହା କେବେ ନିରର୍ଥକ।
ନିରର୍ଥକ ନୁହେଁ କେବେ ଜନଗଣ ସମ୍ମିଳିତ ସ୍ବର,
ଦାବିର ଅସଂଖ୍ୟ ମୁଷ୍ଟି, ଲକ୍ଷକୋଟି ନୟନର ଜଳ।
ପବିତ୍ର ଏ ସ୍ବକ୍ଷରରେ କିଏ ତୁମେ କର ଉପହାସ
ବ୍ୟଥିତ ବୁକୁର ଭାଷା, ମଣିଷର ତତଲା ନିଶ୍ବାସ-
କୋଟିର ପୁକାର ଏହା, ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟେ ମନ୍ତ୍ର ସଞ୍ଜୀବନୀ,
ମରଣ ନରକରୁ ଜୀବନର ଉଜ୍ଜଳ ସରଣୀ।
ଏ ଆବାଜ ଛୁଟିଯିବ ଝଡ଼ ପରି ଗ୍ରାମୁଁ ଗ୍ରାମାନ୍ତରେ;
ଏ ଧ୍ବନି ତୋଳିବ ନିଶ୍ଚେଁ ପ୍ରତିଧ୍ବନି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅନ୍ତରେ;
ରଣାଙ୍ଗନେ ଘାତକର କ୍ରୂରହସ୍ତ କରିବ ଶିଥିଳ,
ମାନବର ରୋଷାନଳେ ଧସିଦେବ ଯୁଦ୍ଧର ଶିବିର।
ପ୍ୟାରୀର ଅମର ପରୀ ଦେଶେ ଦେଶେ କରିଛି ଘୋଷାଣା
ଶାନ୍ତିର ଅମୃତ ବାର୍ତ୍ତା-ହେ ମଣିଷ, ମାରନା, ମରନା।
ଷ୍ଟକହୋମ୍ ମାନବାତ୍ମା, ୱାରସର ଗଣଦରବାର
ଚିଠା କରେ ଇସ୍ତାହାର ପ୍ରେମପୂର୍ଣ୍ଣ ନୂଆ ଦୁନିଆର।
ନୋହୁଁ ଆମେ ଜାନୁଆର, ମିଥ୍ୟା ତୁମ ଜଙ୍ଗଲର ନ୍ୟାୟ।
ଶାନ୍ତିନୀଡ଼େ ଏ ଜୀବନ ଛନ୍ଦ ରଚେ କଳରବ ପ୍ରାୟ।
କପୋତୀର ପକ୍ଷତଳେ କାଟିଦେଲି ତେଣୁ ଏ ସନ୍ତକ;
ଜନତାର ମସୀଧାରେ ଭାସିଯାଉ ଅସିର କଳଙ୍କ।
(ଶ୍ରୀ ଗଙ୍ଗାଧର ରଥଙ୍କ ସମ୍ପାଦିତ ‘ ସଂକେତ’ ପତ୍ରିକାରେ ପ୍ରକାଶିତ)